Θέλω να σας διηγηθώ το ξεκίνημα της προσωπικής μου ιστορίας. Στη προσωπική μου ζωή δεν μιλάω για αυτό, γιατί είναι κάτι που δε γίνεται πιστευτό εύκολα. Όμως εδώ είμαι ανώνυμος, και μπορώ να σας πω την αλήθεια πιο άνετα. Αυτό που θα σας διηγηθώ είναι η αλήθεια όπως έγινε και τη θυμάμαι (γιατί πάνε και 2 δεκαετίες από τότε περίπου).
Μεγάλωσα στην Αθήνα. Βαπτισμένος Χριστιανός Ορθόδοξος, αλλά δεν ήμουν ποτέ πραγματικά πιστός. Δε πήγαινα στην Εκκλησία, δεν ασχολιόμουν, πέρα από το τυπικό Εκκλησιασμό με το σχολείο, κανά γάμο, καμιά βάπτιση, το Πάσχα, κλπ. Ξέρετε, τα γνωστά τα νεοελληνικά. Παιδί ενός διαλυμένου γάμου, κανείς δεν ασχολιόταν με εμένα για να μου διδάξει το Ευαγγέλιο.
Όλα άλλαξαν γύρω στα 18 μου χρόνια. Ήταν άνοιξη θυμάμαι. Ήταν βράδυ και είχα ξαπλώσει. Τότε ξαφνικά μου συνέβη κάτι καταπληκτικό που το θυμάμαι σαν να είναι τώρα. Μπορεί να μη θυμάμαι 100% καθαρά όλα τα πέριξ αυτής της ιστορίας, αλλά την αίσθηση εκείνη δε νομίζω να τη ξεχάσω ποτέ, τη ζω σαν τότε. Ένιωσα σαν ένας τεράστιος πνευματικός τυφώνας να "ρουφάει" τη ψυχή μου προς τον ουρανό, προς ένα είδος φωτός. Βασικά δεν έβλεπα κάτι με τα μάτια μου αλλά ένιωθα πως ήμουν σε ένα παράξενο χώρο πνευματικά. Ήταν λες και κάποιος τράβηξε τη ψυχή μου στο διάστημα ένα πράγμα. Έβλεπα ένα φως, αλλά ήταν σαν να ήταν θολό. Σαν να το βλέπω μέσα από ένα θολωμένο τζάμι. Ένιωθα πως η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει, χτύπαγε με τρομερή ταχύτητα. Φοβήθηκα πάρα πολύ γιατί δε καταλάβαινα τι συμβαίνει. Δεν ένιωθα πως ήταν όνειρο, είχα πλήρεις τις αισθήσεις μου, δεν ήμουν κοιμισμένος για αυτό είμαι σίγουρος. Μπορούσα 100% να ελέγξω τις σκέψεις μου. Νόμιζα πως είχα πεθάνει, ή θα πεθάνω σύντομα. Ξαφνικά συνέλαβα τον εαυτό μου να απαγγέλει το "Πιστεύω". Μου φάνηκε απίστευτα παράξενο γιατί το Πιστεύω δε το γνώριζα, αν με βάλεις σήμερα να το απαγγείλω δε το θυμάμαι απ'έξω, κι όμως τότε το είπα φαρσί. Όταν το έκανα αυτό, τότε ξαφνικά, σαν να πατήθηκε ένας διακόπτης, επανήλθα στο σώμα μου. Απότομα. Τότε συνέβη κάτι εξίσου παράξενο. Ενώ όση ώρα ήμουν σε αυτή τη κατάσταση η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει, όταν τελείωσε η καρδιά μου ήταν τόσο ήρεμη που νόμιζα πως δε χτύπαγε καθόλου. Τέτοια γαλήνη δε θυμάμαι να έχω νιώσει πολλές φορές στη ζωή μου. Τέλεια ηρεμία. Σηκώθηκα, πήγα ήπια λίγο νερό, ξαναγύρισα στο κρεβάτι μου, και κοιμήθηκα. Το πρωί δε το πολυσκεφτόμουν αυτό που μου συνέβη. Ήξερα πως είχε γίνει κάτι θαυμαστό, αλλά δε μπορούσα να το εξηγήσω και προτιμούσα να μη το σκέφτομαι.
Εκείνες της μέρες επισκέφτηκα τη μητέρα μου. Η μητέρα μου λίγο πριν φύγω, μου είπε πως είχε βρει στο κάδο σκουπιδιών έξω από το σπίτι μια Καινή Διαθήκη, του Κολιτσάρα αν θυμάμαι καλά. Ήταν σε καλή κατάσταση, πεντακάθαρη. Επέμενε να την πάρω. Τη πήρα κι εγώ, πήγα σπίτι, και άρχισα να τη διαβάζω μονορούφι με μια απίστευτη όρεξη που δε μπορούσα να εξηγήσω. Είχα αποκτήσει μια πείνα για την αλήθεια του Κυρίου. Τη διάβασα από το εξώφυλλο ως το οπισθόφυλλο. Μετά πήγα σε ένα βιβλιοπωλείο στη γειτονιά, αγόρασα την Π.Διαθήκη, και έκανα ακριβώς το ίδιο, από την αρχή ως το τέλος. Μετά τις ξαναδιάβασα....
Έτσι έγινα Χριστιανός. Συνειδητά εννοώ. Άρχισα να ερευνώ, να ψάχνω, να ζητάω να μαθαίνω, να προσεύχομαι. Πήγαινα και κάποιες φορές στην Εκκλησία, αλλά το έκοψα αργότερα. Ένιωθα πως η ανθρώπινη Εκκλησία δε με γεμίζει, εγώ ήθελα άλλα πράγματα. Αλλά για αυτό θα γράψω σε άλλο άρθρο.
Αυτή η ιστορία είναι 100% αληθινή. Δεν είναι η ιδέα μου ούτε πουλάω παραμύθια. Όπως καταλαβαίνετε δεν είναι κάτι που διηγούμαι στον καθένα. Την γράφω εδώ γιατί ίσως κάποιος την διαβάσει και έχει κι αυτός να μοιραστεί κάποια παρόμοια ιστορία, ίσως κάποιος να έχει αμφιβολίες πως "υπερφυσικά"-"μεταφυσικά" γεγονότα συμβαίνουν στις μέρες μας. Σας υπογράφω, ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ. Και έχω κι άλλα (και πιο θαυμαστά) γεγονότα να σας διηγηθώ στο μέλλον.
Μεγάλωσα στην Αθήνα. Βαπτισμένος Χριστιανός Ορθόδοξος, αλλά δεν ήμουν ποτέ πραγματικά πιστός. Δε πήγαινα στην Εκκλησία, δεν ασχολιόμουν, πέρα από το τυπικό Εκκλησιασμό με το σχολείο, κανά γάμο, καμιά βάπτιση, το Πάσχα, κλπ. Ξέρετε, τα γνωστά τα νεοελληνικά. Παιδί ενός διαλυμένου γάμου, κανείς δεν ασχολιόταν με εμένα για να μου διδάξει το Ευαγγέλιο.
Όλα άλλαξαν γύρω στα 18 μου χρόνια. Ήταν άνοιξη θυμάμαι. Ήταν βράδυ και είχα ξαπλώσει. Τότε ξαφνικά μου συνέβη κάτι καταπληκτικό που το θυμάμαι σαν να είναι τώρα. Μπορεί να μη θυμάμαι 100% καθαρά όλα τα πέριξ αυτής της ιστορίας, αλλά την αίσθηση εκείνη δε νομίζω να τη ξεχάσω ποτέ, τη ζω σαν τότε. Ένιωσα σαν ένας τεράστιος πνευματικός τυφώνας να "ρουφάει" τη ψυχή μου προς τον ουρανό, προς ένα είδος φωτός. Βασικά δεν έβλεπα κάτι με τα μάτια μου αλλά ένιωθα πως ήμουν σε ένα παράξενο χώρο πνευματικά. Ήταν λες και κάποιος τράβηξε τη ψυχή μου στο διάστημα ένα πράγμα. Έβλεπα ένα φως, αλλά ήταν σαν να ήταν θολό. Σαν να το βλέπω μέσα από ένα θολωμένο τζάμι. Ένιωθα πως η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει, χτύπαγε με τρομερή ταχύτητα. Φοβήθηκα πάρα πολύ γιατί δε καταλάβαινα τι συμβαίνει. Δεν ένιωθα πως ήταν όνειρο, είχα πλήρεις τις αισθήσεις μου, δεν ήμουν κοιμισμένος για αυτό είμαι σίγουρος. Μπορούσα 100% να ελέγξω τις σκέψεις μου. Νόμιζα πως είχα πεθάνει, ή θα πεθάνω σύντομα. Ξαφνικά συνέλαβα τον εαυτό μου να απαγγέλει το "Πιστεύω". Μου φάνηκε απίστευτα παράξενο γιατί το Πιστεύω δε το γνώριζα, αν με βάλεις σήμερα να το απαγγείλω δε το θυμάμαι απ'έξω, κι όμως τότε το είπα φαρσί. Όταν το έκανα αυτό, τότε ξαφνικά, σαν να πατήθηκε ένας διακόπτης, επανήλθα στο σώμα μου. Απότομα. Τότε συνέβη κάτι εξίσου παράξενο. Ενώ όση ώρα ήμουν σε αυτή τη κατάσταση η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει, όταν τελείωσε η καρδιά μου ήταν τόσο ήρεμη που νόμιζα πως δε χτύπαγε καθόλου. Τέτοια γαλήνη δε θυμάμαι να έχω νιώσει πολλές φορές στη ζωή μου. Τέλεια ηρεμία. Σηκώθηκα, πήγα ήπια λίγο νερό, ξαναγύρισα στο κρεβάτι μου, και κοιμήθηκα. Το πρωί δε το πολυσκεφτόμουν αυτό που μου συνέβη. Ήξερα πως είχε γίνει κάτι θαυμαστό, αλλά δε μπορούσα να το εξηγήσω και προτιμούσα να μη το σκέφτομαι.
Εκείνες της μέρες επισκέφτηκα τη μητέρα μου. Η μητέρα μου λίγο πριν φύγω, μου είπε πως είχε βρει στο κάδο σκουπιδιών έξω από το σπίτι μια Καινή Διαθήκη, του Κολιτσάρα αν θυμάμαι καλά. Ήταν σε καλή κατάσταση, πεντακάθαρη. Επέμενε να την πάρω. Τη πήρα κι εγώ, πήγα σπίτι, και άρχισα να τη διαβάζω μονορούφι με μια απίστευτη όρεξη που δε μπορούσα να εξηγήσω. Είχα αποκτήσει μια πείνα για την αλήθεια του Κυρίου. Τη διάβασα από το εξώφυλλο ως το οπισθόφυλλο. Μετά πήγα σε ένα βιβλιοπωλείο στη γειτονιά, αγόρασα την Π.Διαθήκη, και έκανα ακριβώς το ίδιο, από την αρχή ως το τέλος. Μετά τις ξαναδιάβασα....
Έτσι έγινα Χριστιανός. Συνειδητά εννοώ. Άρχισα να ερευνώ, να ψάχνω, να ζητάω να μαθαίνω, να προσεύχομαι. Πήγαινα και κάποιες φορές στην Εκκλησία, αλλά το έκοψα αργότερα. Ένιωθα πως η ανθρώπινη Εκκλησία δε με γεμίζει, εγώ ήθελα άλλα πράγματα. Αλλά για αυτό θα γράψω σε άλλο άρθρο.
Αυτή η ιστορία είναι 100% αληθινή. Δεν είναι η ιδέα μου ούτε πουλάω παραμύθια. Όπως καταλαβαίνετε δεν είναι κάτι που διηγούμαι στον καθένα. Την γράφω εδώ γιατί ίσως κάποιος την διαβάσει και έχει κι αυτός να μοιραστεί κάποια παρόμοια ιστορία, ίσως κάποιος να έχει αμφιβολίες πως "υπερφυσικά"-"μεταφυσικά" γεγονότα συμβαίνουν στις μέρες μας. Σας υπογράφω, ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ. Και έχω κι άλλα (και πιο θαυμαστά) γεγονότα να σας διηγηθώ στο μέλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου